در آرزوی مریخ (1)

[ad_1]

در نگاه رومیان باستان، مریخ، ایزد خونین‌پیکر جنگ بود. در مصر باستان، مریخ، «هوروس سرخ» بود؛ ایزدی با سر عقاب که فراعنه خود را تجسم زمینی او می‌پنداشتند…

در نگاه رومیان باستان، مریخ، ایزد خونین‌پیکر جنگ بود. در مصر باستان، مریخ، «هوروس سرخ» بود؛ ایزدی با سر عقاب که فراعنه خود را تجسم زمینی او می‌پنداشتند. در چین، مریخ را «اولین ستاره» می‌خواندند که به چشم آمدنش می‌توانست نشان شوم جنگ یا مرگ باشد. سال‌ها پس از عصر افسانه‌ها وقتی دنیای صنعتی تازه داشت خودش را پیدا می‌کرد، مریخ به زادگاه دشمنان زمین بدل شد. مریخی‌های سبزرنگ بی‌رحم در خطوط داستان‌ها می‌آمدند تا زمین آبی انسان‌ها را از آن خود کنند.

قرن بیستم که از نیمه گذشت و دنیای زخمی از جنگ‌های جهانی نفسی تازه کرد، اقبال سیاره‌ی سرخ بار دیگر ورق خورد، با این تفاوت که این بار همه می‌خواستند ببینند روی شن‌های تیره آن، چه خبر است. از همان سال‌ها بود که اکتشاف و حتی سکونت بشر آینده در مریخ رفته‌رفته به آرزوی شگفت‌انگیزی بدل شد؛ سیاره‌ای بیابانی پوشیده با شن‌هایی زنگ‌زده که نه آن‌قدر دور بود که همچون سیارات متأخر منظومه‌ی شمسی در انجمادی همیشگی فرورفته باشد و نه آن‌قدر نزدیک که همچون و زهره و عطارد خورشید مشغول کباب کردنش باشد.

 در همین دوران بود که به لطف موفقیت کاوشگرهای اولیه مانند وایکینگ و مارینر، رفته‌رفته رویای استقرار مستعمره‌ای کوچک روی مریخ ‌شکل گرفت؛ مستعمره‌ای که آرزویش بدل کردن مریخ به زمینی دیگر برای میزبانی از حیات بود. این رویا آن‌قدر جذاب و شدنی به نظر می‌رسید که در داستان‌های علمی و تخیلی آن دوران هم نمودی پررنگ پیدا کرد.

همزمانی پدیدار شدن این رویا با اواخر دوران طلایی ادبیات علمی-تخیلی در پروبال گرفتن آن نقش بسیار مؤثری داشت. بااین‌حال سال‌ها گذشت و رسیدن به مریخ همچنان رویایی دور از دسترس انسان باقی ماند. با‌این‌که کاوشگر پشت کاوشگر به سوی سیاره‌ی سرخ روانه می‌شد، اما افول بودجه‌های فضایی و ظهور اولویت‌های مهم‌تر چندان مجالی به تمرکز روی مریخ نمی‌داد. تا این‌که در سال‌های اخیر با تغییر اولویت‌ها، مریخ سرانجام رفته‌رفته به هدفی جدی برای رساندن فضانورد بدل شد. حالا دیگر همه در آرزوی رسیدن به سیاره‌ی سرخ می‌سوختند؛ از شرکت‌هایی که سفر به مریخ را همچون شویی تلویزیونی بی‌بازگشت می‌دیدند گرفته تا آن‌هایی که می‌خواستند آرزوی کودکی خود را محقق کنند.

 مریخ حالا دیگر تنها یک آرزوی خام نیست. حتی فیلم‌های سال‌های اخیر هم در حال خالی شدن از آن تصاویر خام و کودکانه‌ی قدیمی هستند؛ از «مریخی»‌، ریدلی اسکات‌ گرفته تا مجموعه‌ی «مریخ» «نشنال جئوگرافیك» که همین چند وقت پیش فصل اول آن به پایان رسید. دنیای امروز ما خیلی واقع‌گرایانه‌تر به این آرزوی دیرین بشر فکر می‌کند، هر چند که واقعا هنوز هم برای محقق کردن آن کاملا آماده نیست. با این حال معمای سفر به مریخ هر روز بیشتر به حل شدن خود نزدیک می‌شود. در گزارش ویژه‌ی این شماره با ما همراه شوید تا ضمن بررسی تصویر واقع‌گرایی که مجموعه‌ی مریخ نشنال جئوگرافیك از چنین سفری به تصویر کشیده، روند آمادگی و برنامه‌های در دست اجرا برای سفر به مریخ را با هم مرور کنیم.

[ad_2]

لینک منبع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *