آخرین كرانه

[ad_1]

در ورای سایه‌های رو به گسترش خورشید، میلیون‌ها کیلومتر دورتر از افق‌های تاریک زمین، جهنم سرخ‌رنگ مخوفی خوابیده که سال‌هاست نگاه خیره‌ی نوع بشر را میان شن‌های خود غرق کرده؛ برهوت سرد و زنگ‌زده‌ی بی‌انتهایی که در آخرین مرزهای کمربند حیات خورشید جا خوش کرده است…

 در ورای سایه‌های رو به گسترش خورشید، میلیون‌ها کیلومتر دورتر از افق‌های تاریک زمین، جهنم سرخ‌رنگ مخوفی خوابیده که سال‌هاست نگاه خیره‌ی نوع بشر را میان شن‌های خود غرق کرده؛ برهوت سرد و زنگ‌زده‌ی بی‌انتهایی که در آخرین مرزهای کمربند حیات خورشید جا خوش کرده است. مریخ، دنیای مرده‌‌ای است که سال‌هاست در آرزوی رسیدن به آن هستیم. چهار دهه‌ی پیش، وقتی پای «نیل آرمسترانگ» به ماه رسید، هیچ کسی فکر نمی‌کرد چهار دهه پس از آن سال‌ها، رسیدن به سیاره‌ی سرخ همچنان همان‌قدر دور از دسترس به نظر برسد که سال‌ها پیش به نظر می‌رسید. مریخ، همزاد سرخ‌رنگ زمین است که آرزوهای بشر برای آینده‌ی آن تمامی ندارند، آرزوهایی که نقطه‌ی اوج آن، تبدیل مریخ به زمینی دوم به عنوان اولین گام بلند برای پرتاب بشر به میان‌ستاره است. اما این آینده دقیقا چه شکلی خواهد بود و چگونه رخ خواهد داد؟ چندی پیش شبکه‌ی «نشنال جئوگرافیك» با مجموعه‌ی تلویزیونی «مریخ» تصویری از آینده‌ی تلاش‌ها برای رسیدن به این سیاره را به نمایش گذاشت؛ تصویری که از خیلی جهات واقع‌گراترین تصویر خیالی‌ای بود که دست‌کم براساس دانسته‌های امروز می‌توان متصور بود؛ تصویری به دور از رویاپردازی‌های مرسوم که با مشورت جمعی از کارشناسان ناسا و فعالان این حوزه برپایه‌ی برنامه‌های امروزی که بسیاری از آن‌ها هنوز در آغاز راه خود هستند، رنگ‌آمیزی شده بود. در این پرونده سعی کرده‌ایم که ضمن واکاوی آینده‌ی سفر به مریخ، از ابعاد مختلف تلاش‌های کنونی برای تحقق بخشیدن این رویا رمزگشایی کنیم…

[ad_2]

لینک منبع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *